هر وقت جریان دروغی بر ملا می شود,شوکی به ام
وارد می شود,

چون من از آن دسته افراد ساده لوح هستم که فکر
می کنم تمام آدم ها دروغ نمی گویند,مگر اینکه مجبور شوند,آن هم بعد ها خودشان
دروغشان را لو می دهند که عذاب وجدان دارند.

اما وقتی از کسی دیگر می شنوم که فلانی به ام دروغی
گفته ,صحنه هایی تکراری در ذهنم نقش می بندد:

" فلانی نشسته و دهانش را با کف دستش
پوشانده,چشمانش را تنگ کرده,از فرط خنده به ریش آنهایی که دروغش را باور کرده اند
شانه هایش مرتب بالا می افتد,

اگر کسی دیگر را هم در دروغش شریک داشته باشد
تصویر عوض می شود,یک پایش روی زمین جمع کرده,زانوی دیگرش را با دست گرفته,گردن طرف
مقابل را هم با دست بیکارش گرفته و این بار شانه های هر دو نفر باهم مرتب بالا می
افتد".

البته این شوک برای مدت کوتاهی اثر دارد ولی اذیتم
هم میکند,چون حس اینکه تو "خر و زودباوری" هر چه باشد حس ملایمی نیست و
با اعصابت بازی میکند,

اگر این فلانی از نزدیکانت هم باشد,حس بدتری
داری,چون از آنجایی که تو آدم ساده ای هستی ,جیک و پوکت را به اش گفته ای و وقتی
می فهمی که موضوع خیلی مهمی رو دروغ گفته,حس تاسف باری پیدا می کنی!

هم برای طرف,هم برای خودت.

...

اما آرام که می شوم ,اوضاع بهتر است,

فکر می کنم...

فکر می کنم به عمق  رفتار و کردار اون آدم؛

و بعد لبخندم می گیرد!

به سادگی آن فلانی لبخندم می گیرد !

...

امروز که داشتم خرید میکردم,رومیزی چهل تکه ای
هندی چشمم را گرفت که رویش لکه داشت,فروشنده هم تمام نیرویش را به کار گرفته بود
تا بفروشدش!

کمی با پارچه "وَر" رفت و قول داد که
پاک میشود:

-       
اگه با آب سرد بشوریش پاک می شه!

-       
اگه نرفت چی؟

-       
می ره ,حرف منو باور نمی کنی؟

-       
نه!!

-       
پس نخر!

-       
...

یه مکثی کرد و گفت:

-       
نه ولی معلوم شد مردی,تو روی خودم گفتی باور نمی کنی ,
نرفتی پشت سرم بگی,

منم کیییف کردم از حرفش!

...

کاش دنیا مدینه بود,

آن هم از نوع "فاضله اش".